Það sem er í húfi í máli níumenninganna: að tryggja þá túlkun að búsáhaldabyltingin hafi ekki verið bylting. Vegna þess einmitt að þau sem réðust inn í alþingishúsið í desember 2008, 40 dögum fyrir búsáhaldabyltinguna í janúar 2009, vörðuðu leiðina fyrir hina til að rjúfa markalínur lögreglunnar, óhlýðnast og gera raunverulega kröfu, en ekki bara syrgja orðinn hlut eins og er venjulega háttur mótmæla, þá er dómsmálið yfir höfðum þeirra prófsteinn á hvort a) atburðurinn var varanleg forsenda nýs viðmiðs sem réttlætir atburðinn eftir á, með árangrinum sem hlaust af honum eða b) atburðurinn verður dæmdur á forsendum reglna þess samfélags doðans sem fyrir var. Seinni kosturinn felur í sér innsigli þess að það samfélag sé enn við lýði, ekkert hafi breyst, og ólætin í desember og janúar hafi einfaldlega verið ólæti, jafnvel afbrot eða glæpur, truflun í virkni kerfisins sem stóð það af sér og heldur áfram eins og ekkert hafi í skorist.

Ef við hin látum ríkisvaldið komast upp með að taka níu manns úr leik og dæma þau fyrir að vera viljandi með ólæti, erum við sem ekki erum dæmd í reynd að samþykkja yfirlýsingu þess efnis að lætin í okkur hafi eiginlega bara verið óvart. Þá er gert við okkur eins og Rússar gerðu við Tékka eftir vorið og innrásina 1968:

There was little direct pressure —most of the job was done through the gentle art of low-level everyday corruption and blackmail, in the style of: “You want your children to go to university? Then just sign a statement which will not even be published, saying that you were seduced into participating in the 1968 events and that you now see it was a mistake . .” Is not something similar going on in our late-capitalist liberal societies: no open brutality, just small but clear signals that it will be better For your career if you do not overstep certain limits?

Zizek, Living in the End Times, Verso 2010, neðanmálsgrein bls. 146.

Við hlið spurningarinnar um hvernig þetta mál fer er ný stjórnarskrá lítilvægt aukaatriði. Og raunar: verði umbætur í þeim formlega texta, en níumenningarnir sakfelldir fyrir „árás gegn Alþingi“ verður sá formlegi texti verri en engin breyting, hann verður skálkaskjól, til að dylja þá raunverulegu ákvörðun að ekkert hafi breyst eða skuli breytast. Og þá verður ekki við neina Rússa að sakast.